"ความซื่อตรง"ต่อคนอ่านเป็น"หลักสำคัญ"ของหนังสือข่าว...การจะทำอะไรให้ถูกต้องเที่ยงตรงนั้นเป็นของยากแต่ถ้าพลาดเพราะไม่เอาใจใส่พอ เพราะไม่มีพะวงพอ หรือพลาดเพราะขาดความรอบคอบ,ประณีต ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่สามารถแก้ตัวได้..การทำให้คนเข้าใจผิดนั้น"บาปมาก"
ต้องเพียรอย่างที่สุดที่จะไม่ผิด...อย่าทะนงตนว่ารอบรู้ไปหมด รู้น้อยอย่านึกว่ารู้มาก..อย่าเดาความรู้ อย่าตรัสรู้เอง...


บนฟ้านั้นมีลม
อันขื่นขมและขื่นคาว
หม่นเมฆวิเวกหนาว
กลบทั้งดาวทั้งแสงเดือน.

เจ้านกพิราบขาว
จำทนกร้าว -พายุเถื่อน
แต่เสียงหัวใจเตือน
“นักข่าวต้อง เล่าความจริง”

อำนาจเงินนั้นฤา
มิอาจซื้อได้ทุกสิ่ง
ให้ขายจรรยาบรรณทิ้ง
แม้ต้องตายก็ไม่ยอม.

ความจริงอาจไม่สวย
ดั่งดอกไม้ที่หวานหอม
แต่ความจริงจะรายล้อม
เป็น"ดาว" เรืองลำเลียงทาง.

และแล้วเกียรติยศ
จะปรากฏทุกก้าวย่าง
มุ่งมั่นอย่าลาร้าง
ประดับนาม

“นักข่าวไทย”



วิญญาณหนังสือพิมพ์ นั้นลุกโรจน์กระพือฮือ
หลอมลนด้วยเปลวบือ จนเหลือคนที่ทนไฟ
ใครคนหนังสือพิมพ์ ที่ทรนงในนามไทย
มวลชนย่อมชมใจ และชื่นชมในผลงาน
ใครคนหนังสือพิมพ์ ที่ทรยศอุดมการณ์
เสียงแช่งจะยาวนาน เป็นเดนปากของปวงชน
ใครคนหนังสือพิมพ์ ที่ทรนงในนามคน
ชื่อเสียงจะคงทน ดั่งรุ้งทาบนภา.....บา!
ใครคนหนังสือพิมพ์ ที่ขายตัวเพื่อเงินตรา
จารึกบนหนังหมา ประจานนานถึงหลานเหลน
อาสูพวกกาฝาก จะตายทรากเป็นกากเดน
พื้นฐานนั้นโงนเงน จะพังพับอยู่นับวัน
อาเพื่อน(ยังเรียกเพื่อน) จะขอเตือนอีกครั้งครัน
อย่าด้านและดึงดัน อย่าดื้อดึงจนเกินไกล
"เจ้าซื่อต่อคนคด แต่ทรยศต่อคนไทย
ลูกหลานจะอายใจ ที่มีพ่อเป็นคนทราม"
สูเอยประวัติศาสตร์ จะจารึกประจานนาม
ตัวอย่างแสดงความ สกุลถ่อยแห่งกรุงไทย
ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไร้อายก็ตามใจ
อย่ารอจนสายไป จะครางอา...นิจจากู


"กวี ศรีสยาม"

***รักของคุณ...หน้าตาเป็นอย่างไร***